Te gek: hoe ouder, hoe minder we elkaar vertrouwen

Te gek: hoe ouder, hoe minder we elkaar vertrouwen

Het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) maakte op 15 mei bekend dat bijna 60% van de Nederlanders veel vertrouwen in de medemens heeft. Dat is vrij stabiel over de afgelopen vijf jaar: het wordt elk jaar een klein beetje hoger. Dat is maar gelukkig ook. In de media werd benadrukt dat dit vertrouwen in de medemens groter is naarmate men een hogere opleiding heeft. Daar heeft niemand zich druk om gemaakt. Een veel interessantere uitkomst die wel zorgen baart, is niet genoemd.

Door: Prof dr Hans Kasper

Prof. Dr. Hans Kasper is al jaren als hoogleraar marketing werkzaam aan de Universiteit van Maastricht. Samen met Jim Krijnen en Cor Pooters heeft hij Silverbrains opgezet, een bureau dat onder meer is gespecialiseerd in kwalitatief en kwantitatief onderzoek naar het (consumenten)gedrag van 50-plussers. Op onze website licht hij maandelijks de onderzoeksresultaten toe. Meer weten? Neem contact met Hans op via H.Kasper@silverbrains.com

 

In de CBS-cijfers komt ook naar voren dat het vertrouwen in de medemens afneemt naarmate men ouder wordt/is. De figuur laat zien dat het vertrouwen in de ander tot iemands 35e jaar toeneemt en daarna terugloopt; na iemands 65e loopt het hard terug. En dat leidt er toe dat ongeveer de helft van de 65plussers niet zoveel of helemaal geen vertrouwen in de medemens heeft.

vertrouwen in de medemens

Dit is voor mij toch wel schokkende uitkomst. Naar wat voor samenleving zijn we op weg als we steeds meer ouderen krijgen die een ander niet vertrouwen? Wat zit daar achter? Hoe kunnen we dat oplossen? Moeten we dat wel oplossen, of maar laten gebeuren?
We weten dat het opleidingsniveau van ouderen lager is dan van jongeren. Het is volgens mij te simpel om dat als enige verklaring te zien.
We weten dat ouderen veel waarde hechten aan onafhankelijkheid en zelfstandigheid; niets is vervelender dan afhankelijk te moeten zijn van anderen en de grip op het eigen leven te verliezen. Maar, moet dat dan tot minder vertrouwen in anderen leiden waar je meer afhankelijk van hen wordt/bent? Het omgekeerde zou dan toch eerder het geval moeten zijn wanneer ouderen hulp nodig hebben, er voor hen gezorgd moet worden en zij verzorgd moeten worden?
We weten dat ouderen sceptisch en cynisch zijn vanwege (tegenvallende) ervaringen in het leven dat achter hen ligt en de plannen die men niet meer kan realiseren. Of sceptisch en cynisch zijn over allerlei nieuwe dingen omdat ze ervaren hebben dat de mooie (reclame) boodschap de werkelijkheid mooier voorstelt dan die is: de beloften worden toch niet waargemaakt. Steeds weer nieuwe protocollen in het verzorgingshuis leiden eerder tot paniek dan tot vertrouwen (in het verzorgend personeel en de organisaties/instituties) bij de bewoners. Politieke partijen die maar hameren op het feit dat ouderen van alles (bijvoorbeeld zorg) wordt afgepakt en beloven dat ze voor meer inkomen op de bres springen, zorgen eerder voor grotere argwaan en onbehagen bij ouderen dan voor groter zelfvertrouwen en vertrouwen in de medemens.
“Hoe ouder, hoe gekker” is een gevleugelde uitdrukking; nu lijkt dat veranderd te zijn in: “hoe ouder, hoe wantrouwender”;  dat is toch te gek, of niet?

Rust, regelmaat en respect zijn cruciaal om voor ‘stabiele en vertrouwen wekkende situaties voor ouderen’ te zorgen. Dat resulteert in meer vertrouwen in een ander. Gelukkig is er nog een andere helft van de 65plussers die wel vertrouwen heeft in de medemens: dat is de toekomst.

Silverbrains,

Hans Kasper

website: Netcreators