“Wil je even een foto van me maken?”

“Wil je even een foto van me maken?”

Soms wordt een idee voor een column je zomaar in de schoot geworpen. En heel soms arriveert er gewoon een hele column. Sinds kort werkt Miriam Reelick voor ons GET-Lab van onze Academie voor Gezondheidszorg. We spraken samen over het belang van ervaringsverhalen over zorgtechnologie, waarop ze me onderstaande column over een onderzoeksproject met het Fietslabyrint opstuurde.

Door: Miriam Reelick en Louis Neven

Er wordt veel gepraat over en geïnvesteerd in zorgtechnologie. De toekomst van onze zorg wordt radicaal anders, zo zegt men. Maar wat gebeurt er nu echt als we die technologie in de praktijk inzetten? Louis Neven, lector Active Ageing bij Avans Hogeschool, verzamelt ervaringen met zorgtechnologie uit de alledaagse praktijk. En deelt die maandelijks via www.activeageing.nl met u. Op deze pagina kunt u al zijn columns terugvinden.

 

‘Al die computers en techniek, veel te moeilijk… Ik heb daar niks mee. Ik vind dat zo ongezellig: mensen zijn steeds minder met elkaar bezig. Van mij hoeft dat allemaal niet zo. Laat mensen maar gewoon op zo’n fiets, zonder al die dingen, dan gaat het vanzelf ergens over.’ – Mevrouw De Hoedt (81 jaar).
Tja, daar sta je dan. Als onderzoeker met je Fietslabyrint en al je goede bedoelingen op de dagbesteding. Het Fietslabyrint biedt een realistische fietsomgeving op een tv, gekoppeld aan een hometrainer. Fantastisch mooi. Je kunt hiermee fietsen door allerlei steden in binnen- en buitenland. Dat is leuker dan fietsen op een gewone, saaie, hometrainer: het nodigt uit om aan het fietsen te beginnen en om langer door te fietsen. Tenminste, dat is het idee. Maar mevrouw De Hoedt voelt zich niet uitgenodigd. Ze voelt zich overrompeld en vindt het allemaal maar spannend en ver van haar bed. Techniek is niet iets waar ze mee is opgegroeid. ‘Dat is meer iets voor jullie, jongelui.’
 
Terwijl ik me afvraag of dit soort techniek wel past bij deze groep ouderen, zie ik mevrouw Sap (83 jaar) in mijn ooghoek. Zij staat al klaar op haar sportschoenen, want zij heeft al een week uitgekeken naar dit moment. ‘Kan ik eindelijk mijn kleinzoon zeggen dat ik ook game!’ Ze stapt op de fiets en we kiezen samen de stad waar ze nu woont: Nijmegen. Zelf buiten fietsen kan ze niet meer. Het lukt niet meer in het drukke verkeer. Maar hier op de hometrainer fietst ze haar eigen stad weer door. Ze straalt, wijst en kletst honderduit over de plekken waar ze altijd kwam. Zo ook met mevrouw De Hoedt. ‘Hier was altijd dat bakkertje, weet je nog.’ Mevrouw De Hoedt wijst naar de hoek en vertelt over de eerste ontmoeting met haar man. Ze zijn verrast als de fietsroute eindigt. ‘Nu al?’ ‘U heeft al bijna een half uur gefietst. Maar morgen kunt u weer fietsen hoor.’ Mevrouw Sap is dat zeker van plan en vraagt of ik nog even een foto van haar wil nemen terwijl ze op de fiets zit. Voor haar kleinzoon. ‘Doen we morgen dan Groningen, want daar wilden we nog naar toe hè!’ Mevrouw De Hoedt knikt en noteert: morgen naar Groningen.
 
Terwijl ik met een grijns op mijn fiets richting huis stap, besef ik me dat beide dames mij in een half uur drie keer hebben verrast. De eerste keer, was een onaangename verrassing: mevrouw De Hoedt vond de “leuke manier van fietsen” in eerste instantie helemaal niet leuk. Die optie had ik niet eens overwogen. Ik was heel enthousiast over het idee, maar natuurlijk is het niet voor iedereen leuk. Dat geldt voor alle leeftijden. En wat dat betreft zijn ouderen net mensen, ook tussen de ouderen zitten mensen die het niet leuk zullen vinden. Maar daarna verraste zij mij een tweede keer, toen ik haar vervolgens tóch zag genieten van de fietstocht samen met mevrouw Sap. De drempel die ze in eerste instantie zag en in mijn ogen torenhoog leek, was opeens een gewone drempel geworden waar ze zelfs al met één voet over was gegaan. Het feit dat iets nieuw is en daardoor mogelijk weerstand oproept, wil zeker niet zeggen dat we het ons niet voor kunnen stellen of willen proberen. Om te wennen aan iets nieuws is soms een kleine aanmoediging of kennismaking voldoende. Het zou mij niet meer verbazen als ze over enige tijd zelf op de fiets stapt en mevrouw Sap uitnodigt om mee te gaan naar Rome. En dan maak ik een foto van mevrouw De Hoedt in Rome, met het mobieltje van mevrouw Sap. Mijn derde verrassing van die dag: het mobieltje van mevrouw Sap. Zelfs mijn beeld van ouderen is blijkbaar toch nog enigszins ouderwets en toe aan een nieuwe standaard. De 83-jarige mevrouw Sap appt haar kleinzoon haar foto. Uiteraard. Zou ik ook doen.
 
* De namen van mevrouw De Hoedt en Sap zijn gefingeerd.

website: Netcreators